خیلی بد است که ندانیم پرچم کشورمان چه جوری به وجود آمده است. مخصوصا حالا که پرچم جدید عراق هم رونمایی شده است ما باید اطلاعاتمان را در این زمینه کامل کنیم که کلاهمان یک روز سر از پس معرکه در نیاورد. این تاریخچه به اولین پرچمهای ایران تا امروز می پردازد!

دیدگاه شما () لینک این مطلب

نام این کوه باستانی پردیس است در حومه شهرستان جم از توابع عسلویه استان بوشهر و در نیمه های راه بندر کنگان به فیروز آباد شیراز قرار دارد .

نکات قابل توجهی كه در این کوه باستانی وجود دارد :

1. قله این کوه نزدیک ترین نقطه زمین به خورشید است چون بالاترین ارتفاع در نزدیکی خط استواست .

2. آتشکده فوق العاده باستانی که در قله کوه قرار دارد ، محل تولد و غسل تعمید پدر جمشید جم است .

3. مغناطیس فوق العاده قوی کوه در جهان زبانزد است و اگر در فاصله 50 تا 100 متری کوه یعنی تقریبا انتهایی ترین نقطه مشخص اسفالت با ماشین توقف کنی و ترمز دستی را بخوابانید ، ماشین بجای سر پائینی به نرمی به سمت کوه کشیده می شود که البته همین مغناطیس برای رانندگان نا آشنا بسیار دردسر ساز بوده و تا کنون تعداد زیادی از خودروها بی اختیار با کوه تصادف کرده اند .

4. پوشش گیاهی منطقه نوعی خار بیابانی گرمسیری منحصر به فرد است که خواص دارویی فراوان دارد و عسل حاصله از منطقه تماما" پیشخرید چند کارخانه داروسازی بزرگ جهان است یکی از ترکیبات اصلی مسکن Advil که یکی از بهترین قرصهای شناخته شده برای ناراحتی های اعصاب و دردهای میگرنی است از همین عسل تهیه می شود .

5. این منطقه خرمای ویژه نیز تولید می کند كه به نام خرمای خصه معروف است و کاملا در شیره خود غرق می شود یعنی یک کاسه آن ظرف سه ساعت پر از شیره می شود و اندازه این خرما اندازه آلبالو بود و به جهت همان خواص دارویی منطقه تماما" برای ساخت قندهای رژیمی برای بیماران دیابتی صادر می شود، نکته جالب دیگر رویش درخت زیتون در دامنه شمالی کوه حد فاصل شهرستان جم تا روستاهای چاهه و دره پلنگی می باشد که در آب و هوای آن منطقه بسیار بعید می نمود .
فعلا" سندی برای قدمت چاهه و دره پلنگی وجود ندارد ولی علائم مشهودی از غار نشینی مشاهده ، و فسیل های مختلفی در این منطقه به وفور پیدا شده است .

6. در لایه های زیرین این کوه معدن عظیمی از آب خنک و فوق العاده سالم وجود دارد ، آن هم در اطراف عسلویه !
مردم چاهه و جم ، کوه پردیس را فوق العاده مقدس و محترم می شمارند ، و به استناد علائم موجود در آتشکده احتمالا یکی از اولین مکانهایی بوده که نفت در آن سوزانده شده است .

منبع: وبلاگستان

دیدگاه شما () لینک این مطلب

شوش کهن ترین شهر جهان حدود ۵ هزار سـال پیش از میلاد به عنوان کانون مذهبی ساکنان دشت اطراف بنیاد نهاده شد .

این شهر بـاستانی به این علت که از آغاز حیات آن تـاکنون زندگی شهری در آن جریان دارد به عنوان کهن ترین شهر جهان شناخته شده است . شوش پـایتخت عیـلام از موقعیت ممتازی برخوردار بود .

عیلام در واقع تلفظ آشوری سرزمین “هل تم تی” به زبان عیلامی به معنای سرزمین خدایان است . این شهر از دیرباز بستر تولد و گسترش تمدن هـای بزرگی بوده ، تمدن هـایی که اکنون چهره ای ماندگار در تاریخ از آنان به جا مانده است . دراین شهر تاریخی عیلامی ها ، آشوری ها ، هخامنشیان ، سلوکیان، پارتیان ، بابلی ها وساسانیان حکمرانی داشته اند . از دیدنی های این شهر می توان به موزه شوش ، بـارگاه دانیـال نبی (ع) ، کـاخ شـاپور ، تپـه های باستانی و قلعه شوش اشاره کرد . محوطه باستانی شوش در شهر شوش ، محوطـه وسیعی را در بـر می‌گیرد کـه بناها و سازه‌ های معماری بسیار متنوعی پیش از تاریخ تا دوران اسلامی را در خود جای داده است .

کـاخ «آپـادانا» یکی از بـاشکوه‌ تـرین کاخ ‌های آن از شهرت عالمگیر برخوردار است و یکی از کم نظیرترین آثار باستانی جهان به شمار می رود . کـاخ آپادانا به دستور داریوش پادشاه هخامنشی درحدود سال‌های ۵۲۱ – ۵۱۵ پیش از میلاد در شوش روی آثار و بقایای عیلامی بنا نهاده شد .

دیوارهـای کـاخ از خشت و ستون ‌های آن از جنس سنگ است ، کاخ داریوش دارای قسمت‌ های مختلفی از جمله تالار بار عام ، دروازه و کاخ پذیرایی و دارای سه حیاط مرکزی است . قلعه فرانسوی ها ، تپه هـای باستانی آپادانا ، موزه شوش ، هفت تپه ، موزه هفت تپه ، زیگورات چغازنبیل و مقبره دانیال نبی (ع) از دیگر مکان های دیدنی این شهر تاریخی است . بهترین موقع برای بازدید از این شهر زمستان و بهـار است ، در اسفند و فـروردین هوای منطقه بسیار مطبوع و دلپذیر است .

منبع : تابناک

دیدگاه شما () لینک این مطلب

حکومت :جمهوری اسلامی
پایتخت :تهران
جمعیت : 000/300/70 نفر
زبان : فارسی
دین : اسلام
واحد پول: ریال
مساحت: 195/648/1 کیلومتر مربع
رشد سالانه جمعیت : 9/2 %

كشور جمهوری اسلامی ایران، در جنوب غربی آسیا و در منطقه معتدل شمالی قرار گرفته است. ایران سرزمینی بزرگ وكوهستانی است، و فلات ایران كه در حد فاصل دریای خزر تا خلیج فارس، گسترده شده است، دارای ارتفاعات فراوانی می باشد. قله دماوند با ارتفاع 5671 متر، مرتفع ترین نقطه ایران، و نقاط مركزی كویر لوت با 56 متر ارتفاع ، كوتاهترین منطقه ایران، محسوب می شوند. ایران از لحاظ ذخایر نفت و گاز، بسیار ثروتمند بوده، و بخش عمده درآمدهای ارزی كشور، از صادرات نفت تأمین می شود. علیرغم عرض جغرافیایی و موقعیت این كشور در نیمكره شمالی كه قاعدتاً باید دارای آب و هوای معتدل باشد، آب و هوای ایران تحت تأثیر عواملی چون، پراكندگی كویرها، ارتفاع كوهها، مجاورت با دریا در شمال و جنوب كشور و عبور كمربند بیابانی كره زمین از این كشور، قرار گرفته و در نقاط مختلف ایران ، متغیر می باشد. دمای هوا از 20 درجه سانتی گراد زیر صفر تا 55 درجه سانتی گراد بالای صفر و میانگین بارش از 2 میلی متر در نواحی كویری تا 240 سانتی متر در نواحی شمال كشور، در نوسان است. در شمال ایران، آب و هوای مرطوب، خاك حاصلخیز، بارش كافی و موقعیت منطقه، شرایط بسیار مناسبی برای كشاورزی پدید آورده و اكثر مردم به كاشت برنج ـ چای ـ میوه ـ سبزیجات ـ پنبه ومركبات اشتغال دارند. درجنوب ایران نیز، گندم ـ جو وخرما به عمل می آید. دامپروری و پرورش گاوـ گوسفند ـ شتر و بز و طیور در كلیه مناطق ایران، از نواحی سرسبز شمال تا نواحی خشك مركزی رواج دارد. از فعالیت های اقتصادی مهم در نواحی ساحلی شمال و جنوب كشور، صید ماهی می باشد كه البته در حدود 78 درصد فعالیتهای ماهی گیری در جنوب و فقط 15 درصد این فعالیتها در شمال انجام می گیرد. خاویار ایران كه دارای كیفیت ممتاز و بسیار عالی است از جمله كالا های صادراتی ایران به شمار می رود. همچنین، جنگلهای سرسبز شمال ایران، پوشش گیاهی بسیار مناسبی جهت حیات وحوش فراهم آورده و درختان موجود در آنها، منبع اصلی تولید الوار و كاغذ محصوب می شوند. ایران سرزمینی كم آب است و اكثر نیرو گاههای كشور حرارتی بوده، و از زغال سنگ، گازوئیل وگاز طبیعی، جهت تولید انرژی استفاده می كنند. از معادن ایران می توان به فسفات ـ سنگ آهن ـ منیزیم ـ زغال سنگ ـ مس ـ آنتیموان و گوگرد اشاره نمود . صنایع نساجی ـسیمان سازی ـ صنایع شیمیایی و پتروشیمی ـ صنعت نفت ـ ماشین سازی و صنایع دستی نظیر قالی بافی، طلا سازی، مینا كاری ـ خاتم كاری و غیره، از صنایع فعال در ایران می باشند. كشور جمهوری اسلامی ایران از مهم ترین سرزمینهای منطقه خاورمیانه بوده و دارای بیش از 7650 كیلومتر مرز مشترك آبی و خاكی با همسایگان خود است.

دیدگاه شما () لینک این مطلب

هفت‌سین سفره‌ای است که ایرانیان هنگام نوروز می‌‌آرایند. آنچه که در این سفره قرار می‌گیرد، باید دارای شش خصوصیت زیر باشد:
1.پارسی باشد
2.با بند واژه‌ی «س» آغاز شود
3.ریشه‌ی گیاهی داشته باشد
4.خوردنی باشد
5.اسم مرکب نباشد
6.برای بدن سودمند باشد

بنابراین هر آنچه که دارای این ویژگی‌ها نباشد - اگر چه با بندواژه‌‌ی «س» هم آغاز شده باشد - نمی‌توان جزء هفت‌ سین به حسابش آورد. در زبان پارسی، تنها هفت چیز هستند که این ویژگی‌ها را دارا هستند:
1.سیر : دارو و درمان وبه عنوان ماده ای برای حفظ سلامت
2.سبزه : تولد دوباره ، حیات نو و سبز بودن
3.سمنو : ثروت و فراوانی وفور
4.سنجد : عشق
5.سیب : زیبایی وسلامت
6.سماق : رنگ طلوع آفتاب
7.سرکه : سن و صبر و عقل

هرچند که در سفره هفت سین باید به هرحال هفت جزء که با آوای «سین» آغاز می‌شوند چیده شود، ولی برای زینت و چیدمان دلپذیرتر سفره هفت سین، تقریباً همه? خانواده‌های ایرانی اجزاء دیگری هم در سفره می‌چینند و در آرایش و رنگامیزی سفره شان نهایت خوش سلیقگی را اعمال می‌کنند.
آینه و کتاب مقدس قرآن در کنار آن هم از اجزائی است که تقریباً در هر سفره? هفت سینی چیده می‌شود. برخی بر این باورند که سکه که نماد «دارایی» وآب که نماد «پاکی و روشنایی» است بهتر است در کنار هم قرار گیرند و سکه را درون ظرفی از آب سر سفره می‌گذارند.

پیشینه
در بسیاری از منابع تاریخی آمده است که "هفت سین" نخست "هفت شین" بوده و بعدها به این نام تغییر یافته است. شمع، شیرینی، شهد (عسل)، شمشاد، شربت و شقایق یا شاخه نبات، اجزای تشکیل دهنده سفره هفت شین بودند. برخی دیگر به وجود "هفت چین" در ایران پیش از اسلام اعتقاد دارند. در زمان هخامنشیان در نوروز به روی هفت ظرف چینی غذا می گذاشتند که به آن هفت چین یا هفت چیدنی می گفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم متداول مردم ایران شد و شمشاد در کنار بقیه شین های نوروزی، به نشانه سبزی و جاودانگی بر سر سفره قرارگرفت. بعد از سقوط ساسانیان وقتی که مردم ایران اسلام را پذیرفتند، سعی کردند سنتها و آیین های باستانی خود را نیز حفظ کنند.

دیدگاه شما () لینک این مطلب

كمتر كسی است كه بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، كه از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق وجود داشته است. جالب است بدانید كه این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 4 روز پس از والنتاین فرنگی است! این روز “سپندارمذگان” یا “اسفندارمذگان” نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این روز به عنوان “روز عشق” به این صورت بوده است كه در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می كردند و علاوه بر اینكه ماه ها اسم داشتند، هریك از روزهای ماه نیز یك نام داشتند. روز پنجم “سپندار مذ” بوده است. سپندارمذ لقب ملی زمین یعنی گستراننده، مقدس، فروتن است. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یك چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند…. آیا زمان آن نرسیده است كه همچون سال های اخیر و گسترش جشن های سده و مهرگان در ایران نسبت به پیش تر، سپندار مذگان را هم گرامی بداریم ؟

حتما شما هم هیاهو و هیجان را در خیابان ها دیده اید. مغازه های اجناس كادوئی لوكس و فانتزی غلغله میشود.شمع شکلات ادکلن و.. همه وهمه در جعبه های رنگی قشنگ همراه با کارت هایی که بر روی آنها جملاتی هم نوشته شده و حاکی از عشق و علاقه طرفین می باشد بازار داغی دارند . همه جا اسم Valentine به گوش می خورد.

ملت ایران از جمله ملت هایی است كه زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به مناسبت های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خوی، فلسفه حیات و كلا جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی كه ما با فرهنگ باستانی خود آشنا نیستیم شكوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است.

چند سالی بیش نیست که روز ۱۴ فوریه در تقویم جوانان ایرانی ؛ روز ویژه ای شده است. خصوصیتی که روزهای ملی و سنتی ما در همان تقویم ها از آن بی بهره اند. سده ، مهرگان ، تیرگان و … شاید برای خیلی ها نام های غریبه ای باشنداما از هر بچه مدرسه ای كه در مورد والنتاین سوال كنی می داند كه “در قرن سوم میلادی كه مطابق می شود با اوایل امپراطوری ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام كلودیوس دوم که عقاید عجیبی داشته است از جمله اینكه سربازی خوب خواهد جنگید كه مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می كند. كلودیوس به قدری بی رحم وفرمانش به اندازه ای قاطع بود كه هیچ كس جرات كمك به ازدواج سربازان را نداشت.اما كشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)،مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می كرد.كلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد كه والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می شود .سرانجام كشیش به جرم جاری كردن عقد عشاق،با قلبی عاشق اعدام می شود…بنابراین او را به عنوان فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نماد و سمبلی برای عشق می شود!”

اما كمتر كسی است كه بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، كه از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق وجود داشته است!

جالب است بدانید كه این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 4 روز پس از والنتاین فرنگی است! این روز “سپندارمذگان” یا “اسفندارمذگان” نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این روز به عنوان “روز عشق” به این صورت بوده است كه در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می كردند و علاوه بر اینكه ماه ها اسم داشتند، هریك از روزهای ماه نیز یك نام داشتند. بعنوان مثال روز اول “روز اهورا مزدا”، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، اندیشه) كه نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی “بهترین راستی و پاكی” كه باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی “شاهی و فرمانروایی آرمانی” كه خاص خداوند است و روز پنجم “سپندار مذ” بوده است. سپندارمذ لقب ملی زمین یعنی گستراننده، مقدس، فروتن است. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یك چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یك بار، نام روز و ماه یكی می شده است .در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن می شد، جشنی ترتیب می دادند که با نام آن روز و ماه تناسب داشت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ یا اسفندارمذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندارمذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می گرفتند.

سپندارمذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پیدا می كردند. در این روز زنان به شوهران خود هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می كردند.

شاید هنوز دیر نشده باشد كه روز عشق را از 26 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مذگان ایرانیان باستان) منتقل كنیم.

دیدگاه شما () لینک این مطلب